Afbeeldingsresultaat voor library

De afgelopen jaren is de automatisering in de wereld toegenomen. In bijna elk huis is wel een computer aanwezig en er is ook een enorme netwerk over de gehele wereld actief waar we eigenlijk nu niet meer zonder kunnen, het internet. De stroom aan informatie is heel sterk toegenomen en daarnaast geven de middelen ook ons de mogelijkheden om zaken vast te leggen. We kunnen tegenwoordig ons hele leven vastleggen op beeld, geluid en tekst, wat we maar willen. We kunnen het met iedereen delen.
Behalve deze prive-informatie leggen bedrijven tegenwoordig ook veel informatie vast. De tools die we hebben, het gebruik van MS-Office en de opslagmogelijkheden. Informatie vindt tegenwoordig zijn weg naar degenen die het willen weten en willen delen. De praktische grenzen van vroeger zijn er niet meer. In mijn vroegere jaren had je alleen de krant, televisie en de bibliotheek. Als je iets wilde en niet kon vinden, dan plaatste je een advertentie in de krant of tijdschrift en hoopte je zo nieuwe contacten te leggen. Zo had ik vroeger veel computer contacten via de advertenties van de Radio Amateur Magazine en een aantal computerbladen. Het was best spannend en je lette op de postbode of hij post kwam brengen. Mobiele telefonie bestond nog niet en je had vaste lijnen. Als je een nummer niet wist belde je de PTT-telefoniste en die ging voor jou zoeken in de computer. Dat verdween langzaam maar zeker nadat de telefoongids op CD uitkwam. Dat was toen heel uniek maar je moest wel de laatste actuele versie hebben. Ik kon me nog herinneren dat de receptie van mijn werk alle telefoongidsen had van Nederland. Dat waren dus een stuk of 20 a 30 dikke gidsen. Heel onhandig dus.
De Nederlandse Spoorwegen hadden nog het spoorwegboekje en later kon je deze kopen op diskette en daarna op CD. Daar moest je dus ook steeds de actuele van hebben. Google maps bestond nog niet. We hadden plattegronden op papier. Als ik ergens naar toe moest kon je beter een taxi nemen, dan wist je zeker dat je ergens kwam.
Bij de boekhandel kon je de plattegrond kopen van de grotere plaatsen en anders was je aangewezen op een stratengids, een boekwerk met diverse plattegronden. En nu heb je Tom Tom en andere navigatiesystemen en ook Google maps die tegenwoordig steeds meer in 3D gaat als je naar de grotere plaatsen kijkt.
Teletekst op je televisie was vroeger heel luxe. Al snapte ik toen nog niet waarom je telkens moest wachten op een pagina als je zat te bladeren, maar dat kwam omdat de informatie omstebeurten werd meegestuurd bij het televisie-signaal. In alle opzichten zie je dat de informatie en documentatie in de wereld steeds meer dieper in detail gaat. De resolutie op je beeldscherm kan steeds meer informatie bevatten en dat geldt eigenlijk voor alles wat met informatie te maken heeft. De opslag-mogelijkheden wordt steeds groter en we kunnen steeds meer aan.
De mens zelf is eigenlijk ook een bijzonder supercomputer en de jeugd die tegenwoordig opgegroeid is met de mogelijkheden van nu zijn het gewend al die digitale geweld. Maar wat zijn nu de grenzen ? Hoever kunnen we gaan en kunnen wij het wel aan ? Teveel aan informatie kan ons ook verzuipen. Wij als mens willen toch ergens een houvast vinden om het te snappen en de grote lijnen in de massa vinden.
anders komt de boodschap niet binnen en verzuipen wij in het geheel. Teveel informatie is dus niet goed en wij moeten nu meer moeite doen om het te snappen. Als je informatie tot je neemt dan zal je altijd het belangrijkste eruit willen filteren. We zijn dus tegenwoordig heel veel bezig met filteren van informatie, van prikkels, van data, beelden. De filter die wij hebben is heel persoonlijk. Het wordt vaak bepaald door je interesses, wat je wel en niet leuk vind, waar je op zoek naar bent, etc. Google is bijvoorbeeld een zoekmachine op internet, maar ook een filter die ons de juiste informatie probeert te geven. Eigenlijk is het mooiste als je niet hoeft te filteren, dat de informatie precies is wat je wil en niet de onnodige bulk bevat wat ons zoveel tijd en moeite kost. Het zou het leven een stuk makkelijker maken.
Ergens is het dus mis gegaan. De mens heeft helaas de behoefte aan meer, meer kennis, meer informatie, meer willen weten. Het is een honger omdat we denken dat we tekort komen. Waarom zouden we willen weten wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt ? Als ik een krant open sla en zit te lezen blijft er na afloop maar weinig hangen. Eigenlijk ben ik er weinig wijzer van geworden. We laten ons voeren met veel onnodige informatie die eigenlijk ons niet wijzer maken.
Kijk je tegenwoordig naar televisie dan heb je zoveel zenders maar eigenlijk weet je niet eens wat je wilt kijken. Ik raak altijd het spoor bijster en beperk me nu tot eigen films en series. Dan weet ik in ieder geval wat mijn keuze is dan dat anderen de keuze bepalen. Het is niet voor niets dat televisiezenders zoveel mogelijk kijkers proberen te trekken maar eigenlijk vaak de plank misslaan omdat de enorme aanbod aan zenders voor ons al teveel wordt en ook afschrikt. Teveel is niet goed, niemand wordt daar beter van.
Teveel informatie put ons uit, want we zijn geen machines, maar mensen. Kennis is niet zozeer veel informatie begrijpen en hebben, maar het begrijpen en je weg weten te vinden in die informatie. De grenzen aan al die informatie is nog niet voorbij maar je ziet op diverse fronten al verzadiging optreden omdat het niet anders meer kan en op die fronten zie je dat er nu veel minder informatie wordt gedeeld dan voorheen. Iedereen die daar aan deelt neemt is weer toe aan iets anders of raakt zelf verzadigd en komt tenslotte tot de conclusie dat je ook aan wat anders toe bent. We zijn dan toe aan een nieuw systeem of andere methode. En zo gaan we telkens op zoek naar de juiste manier van informatie behoefte en bezinning bij ons zelf. We willen ondanks alles toch vooral mens zijn. De informatie voorziening is leuk en interessant maar het is ook iets om bewust mee om te gaan. Anders gaat het je leven beheersen terwijl je zelf de controle in eigen hand moet houden. Het sluipt erin want eigenlijk bestaat onze samenleving steeds meer uit deze vorm van communicatie. Communiceren en delen vanuit je hart en gevoel, dat komt meteen en duidelijk binnen. Dat hoef je niet te filteren en het is meteen duidelijk wat er bedoeld wordt. Deze vorm van informatie hebben we steeds meer verleerd en schuilen we ons achter de bulk van des-informatie en komt de boodschap vaak niet binnen. We zijn daar niet bewust van en het is niet vreemd dat mensen elkaar niet begrijpen. Veel bulk informatie stompt ons af. Ik programmeer wel eens en in de jaren dat ik veel programmeerde merkte ik bij mezelf dat ik als een programma zat te denken als er intens mee bezig was.
Je raakt besmet waar je mee omgaat. Dit onderwerp over documentatie is dus vooral bedoeld om jezelf bewust te maken waar je mee te maken hebt en wat het met je doet. We gaan allemaal met de stroom mee maar het is ook goed om eens uit die stroom te gaan en ervaar zelf het verschil.

Advertenties